Hoogdagen in Ladakh

Julley!
Julley... het Bodiwoordje voor hallo, saluu, alsjeblief, dankjewel..



14 dagen geleden vertrokken we vanuit Manali richting Leh... Er stond ons een tweedaagse busrit te wachten met een overnachting in tentjes midden in de bergen op 4200m hoogte.. het beloofde een helse busrit te worden en dat was het dan ook wel..
2 dagen rijden over de meest hobbelige baan der aarde, over de 2e hoogste weg ter wereld.. (17582 voetjes hoog) We werden een beetje lichtjes in het hoofd - hoofdpijn, misselijk, enz.. daar kwam dan nog eens bij dat we heel achteraan in de bus zaten, dus de schokken kwamen allemaal bij ons terecht.. Wat een geluk dat er op de achterste rij 4 lieve Indiers zaten.. Ze hebben ronduit beginnen vertellen over alleopathie, hebben ons veel dingetjes meegegeven en de oudste man was een yogaleraar die over heel india gratis en voor niets aan iedereen die het wou yogales gaf...

Na 2 dagen rammeling kwamen we aan in de grootste 'stad' van Ladakh; Leh!!
Leh is echt een aangenaam stadje... diep verscholen tussen de bergen, ooit deel geweest van de zijderoute, en de oude wijsheid en sterke energie hangt hier nog steeds in de lucht.. We werden direct verwelkomd door de glimlachende tibetaantjes die daar met z'n allen naar toe gevlucht zijn door de stoute chinezen.. Heerlijk, mooie mensen!

Na twee dagen acclimatiseren, zijn we aan een vijfdaagse wandeltocht begonnen via kleine dorpjes en kloosters.. Naar oude gewoonte dachten we dat we het wel zonder gids zouden kunnen redden.. een beetje rond hangen en af en toe een heuveltje op en over, dorpje bezoeken, klooster bezoeken, - - maar de tocht was toch wel zwaar.. Anneke wou het ook eens op sandalen proberen - haar arme voetjes hebben afgezien.. maar haar gemoed bleef onverzettelijk optimistisch-- Ze heeft me zelfs op de top van de berg uitgedaagd voor een sprintje - helaas maar toch chapeau ;-) beeldmateriaal volgt..

De eerste dag al direct verloren gelopen.. in de verte zagen we wat huisjes staan en dachten van daar gaat het zijn! Hoe dichter we kwamen, hoe meer bizarre huizen het werden.. we waren terchtgekomen op de set van een of andere bollywoodfilm en het waren gewoon kartonnenhuizen en overal nepbloemen.. We hadden eigenlijk in het volgende dorpje afgesproken met twee londense vriendjes om samen te wandelen.. om ons aan onze afspraaak te houden liften we er naar toe - direct opgepikt door indische 'barbie'trucks - maar steeds op de verkeerde plaats afgezet - we zijn er uiteindelijk wel geraakt hoor!

Samen met de engelse vriendjes kwamen we een hele bende hollanders tegen, die op luxueuse tententrekking waren en uiterst verwend werden met lekker eten... wij hadden geluk en kregen ook een beetje van hen... vooral de frieten en de chocoladetaart deden wonderen! Waarvoor dank..
De volgende dag met z’n vieren richting Yangtang... het was prachtig weer..... we verlieten het dorpje om terecht te komen in de desolate vol-ledig-heid..... prachtige glooiingen, besneeuwde bergen, fluisterende winden, prachtige groene valleien die opduiken uit het niets, verscholen tussen de krachtige Himalaya, verscholen kloostertjes boven op de flanken van de bergen, ronddwalende monniken, devote ladakhimensen, de vele manimuren (manis zijn stenen waarop gebedjes zijn uitgekapt en die opgestapeld zijn op muren), prachtige bomen... oude ceders en eeuwenoude notenbomen, veldjes vol met gele lijnzaadolieplantjs/bloempjes, lieve kleine gezellige huisjes, de inderdaad niet te drinken yakboterthee, overheerlijk eten en zeeeeeeer lieve mensen, die niet ophouden om Julley te zeggen.. we waren terechtgekomen in de Tuinen van Eden We wilden er niet meer weg.. hier hebben ze nog niet geproefd van de boom van goed en kwaad... hier heerst alles in perfecte harmonie met elkaar, mensen, dieren en natuur.. Zo hebben we vijf dagen mogen zwerven tussen de hoge bergen en de groen valleien, los van ruimte en tijd, want dat is slechts allemaal illusie hier..

Na de trekking, met vertraging terug naar Leh gelift.. wat we dachten dat twee uurtjes zou duren, heeft ons uiteindelijk een hele dag gekost.... het leven zoals het is: de indische truckchauffeurs.... na 20 minuutjes was het tijd voor pauze... geduldig als we zijn, bleven we mooi zitten wachten tot ze alles achter de rug hadden wat ze wilden doen.... zichzelf wassen, kleren wassen, kleren drogen, truck wassen, maar toen ze na anderhalfuur de boontjes begonnen te pellen en bleek dat ze nog wat eten gingen koken, hebben we toch maar beslist om een andere lift te zoeken.. de soldaatjes vinden het super om je mee te nemen, hoewel ze eigenlijk enkel maar familie mogen meenemen... vanachter de legertruck op richting Leh.... onderweg redelijk wat gestopt... plots werden we meegenomen naar een heilige steen van een of andere guru.... daar moesten we plots een buiging maken voor een guru met het getal 666 (het getal van de antichrist).. bedenkelijk keken we naar elkaar, maar hebben dan toch maar braaf geknield en 10 roepies gedoneerd..
Daarna nog een paar dagen kuieren in Leh,.. onze cursus ayurvedische massage afgewerkt.. Anneke en ik zijn nu beiden gediplomeerde masseurs!! Wie genieten wil, moet maar een afspraak maken.. Ook nog een beetje geshopt (vooral anneke)
En als afsluiter zijn we op de laatste dag naar het verjaardagsfeestje van de Dalai Lama geweest - een groot festival met vele tibetaanse plechtigheden en muziek - we schoven aan bij een familie en kregen ipv pannekoeken en warme choco, thee en lekkere koekjes - Ladakh wordt met reden Klein Tibet genoemd.. Fantastische en wijze mensen..

Vanmorgen om 4.30uur opgestaan om onze vlucht te halen naar New Delhi - We hadden een vlucht geboekt via Air Deccan - grrrr - een goedkope maatschappij, dachten we - eerst rekenden ze het dubbel aan, 4 ipv 2 kaartjes - we betaalden 8000 roepies teveel.. en natuurlijk had niemand oren naar ons probleem - toen we er vanmorgen aankwamen stonden we zelfs niet op hun lijst - probleem met de betaling.. grrr. inderdaad!!! Geen enkele moeite om ons te helpen, geen service.. onbeleefde, geldzakken -- grr Na veel geduld en stress mochten we toch mee met een andere vlucht dank zij de lieve mensen van Jet Airways - Danks

Nu zitten we hier te zweten in Delhi en te wachten (met de nieuwe film DIE HARD 4.0 hihi) op onze vlucht om 4 uur in de morgen naar ISTANBUL - - juich - -

Het derde deel van m'n reis begint hier - langzaam door de balkan landjes en oost-europa liften naar huis-- We hebben er zeer veel zin in..

Zeer veel mooie fotootjes zijn hier te zien

Ladakh

Julley

Aatje - pipi - kaka; aankomst in indie

liefste,

Anneke en ik hebben dus de nachtbus genomen van Kathmandu naar de grens met Indie.. Vrij rustig - behalve een vader en zoon die niet wou dat we onze zetels achteruit zetten - hij begon op ons hoofd te slaan - - We kwamen rond 5 uur des morgens aan in een donker gat -- een paar riksha's (jongens op grote fietsen die mensen vervoeren) beweerden dat de grens veel te ver is om te lopen en een heeft ons overhaald om ons naar de grens te brengen.. Hij bracht ons tot aan het kantoortje van Nepal om uit te checken- de abtenaar lag natuurlijk nog te slapen in zijn kantoortje - na een dik half uur werd hij wakker - gaf hij ons een paar stempels en konden we naar indie..

en toen begon het..

Afval, mensen slapen op straat, honden, koeien, slijk, stank, vuilnis, starende mensen... Op een paar meter van Nepal en al een wereld van verschil.. We nemen een bus naar de eerst volgende stad; Ghorakpur.. Op de bus heeft een klein meisje op m'n voet geplast en een man bleef maar niezen op anneke haar haar.. tja - In Ghorakpur was het nog 100 maal erger; - - Mensen waren gemeen, onvriendelijk, kortaf en niet hulpvaardig - ze staarden ons aan en lachten ons uit - Bergen pis en kak - afval en vuilnis met tussenin mensen die koken, zich wassen, naar de "WC'' gaan, koeien, ratten.. enz - het was een ware belevenis - zeker met honger - waar kunnen we in godsnaam eten vinden - overal.. tussen de bergen afval?? We zochten vruchteloos naar een beetje luxe, een duur proper restaurant
Dan maar een trein zoeken om er weg te geraken - gelukkig was er een trein die avond naar onze volgende bestemming - maar volgeboekt - geen tickets meer - via een reisbureautje een paar honderd roepies meer betaald en een half uurtje voor de trein vertrok hadden we - wonder o wonder - een ticket;

1200 roepies betaald voor een treinrit van 23 uur met 'bed' en airco - - eindelijk een beetje rust en kalmte - de trein (onze coupe toch) was proper.. diepe slaap

Aangekomen in Alamba (ook vuil) - direct een bus genomen naar een grotere stad; Saringath - slaping gezocht - riksja mannekes die ons wilden bedotten - eindekijk een vriendelijke indier die ons naar een soort jeugdherberg bracht 'Gandhi institute of administration' Iets vreemds - duur redelijk proper (behalve een paar kakkerlakken onder de douche - we mogen niet te streng zijn) - Maar ons nieuw indisch vriendje (35j, hoge post bij een ngo) bleek nogal plakkerig en handtastelijk te zijn - hij bleef maar bij ons - wou ons helpen - bleef op onze kamer 'liggen' - bij het ontbijt was hij er opnieuw - hij wou de dag met ons door brengen - het werd akelig -
We namen de eerste bus naar een volgend stadje.. 11 uur op een staatsbus (goedkoop en volgepropt, geen ruimte voor m'n knietjes) richting Manali.. We overleefden het - net
Manali is een plaats waar een paar hipies zijn blijven plakken en de plaats om verder te gaan naar het noorden - Ladakh - - Zo werd ons verteld.. We vonden er midden in de bergen honderden chique hotels - die allemaal volzet waren - duizenden rijke Indiers op straat.. restaurants, shops, toeristenbureaus, een drukte van jewelste - megatoeristisch en kapitalistisch - de nieuwe rijken hier gaan zo te zien hier naar toe om hun roepies uit te geven - een super blankenberge in indie - Anneke is er een beetje ziek van geworden - gelukkig vonden we nog iets redelijk rustig om te slapen "tourist hotel" - We blijven hier een paar dagen om terug op krachten te komen en nemen dan een bus van 2 dagen naar Leh (In de buurt van Ladakh)

dikke kussen
Stijn

Meer foto's volgen

Indie

Trekken op sandalen in de Himalaya

Dag mensen
Hier ben ik terug - terug van een kleine twee weken in de bergen. Anneke en ik zijn te voet naar Annapurna Base Camp (4130 meters hoog) gewandeld.. Vele hoogtes en vele laagtes overwonnen..

Het begon in Berintanti, bij een heel, heel lief madammetje - Ik werd ziek (diarree en andere ongemakken) - en we mochten in haar guesthouse blijven - ze verzorgde mij zeer moederlijk - - de volgende dag zijn we echter verder getrokken - - op naar Ulleri, zo'n 3280 trappen>> onze conditie werd zeer zwaar op de proef gesteld.. we zijn zo 12 dagen op ons eentje verder getrokken - zonder gids en zonder dragers (helemaal niet nodig) - Om 5 uur 's morgens opstaan, ontbijten en 3 a 7 uur wandelen - gaan slapen rond 19 - soms 20 uur.. altijd moe en zeer vroeg in ons bed - -
Bijna 100 km gewandeld - 1 keer 1400 meter geklommen op 1 dag, soms nog meer dalen, een andere dag.. Na een week wandelen schrokken we van one eigen conditie - Terug afdalend van ABC (de top) dachten we ''hebben wij dit hier gisteren allemaal beklommen"

We hebben veel gezien; vele beestjes en bloemetjes; apen, arenden, een slang, onidentificieerbare insekten die zo'n 50 keer gebeten hebben in m'n enkels - pas een week later begon het serieus te jeuken, zeer veel mooie vlinders, aangevallen door 40 a 50 bloedzuigers op weg naar de 'hot springs' Tussen m'n tenen, voeten, rug, hals - overal hadden zich bloedzuigers vastgeklampt - gelukkig waren we met twee en konden we elkaar ont'bloedzuigeren' - een vreemde chinees heeft meegeholpen - - ook vele mooie bloemen - wilde orchideeen, lelies, pluizige wollen blaadjes tegen de kou aan de top, koningsvarens - en duizenden kleurrijke bloemen waar ik de naam niet van ken..

We hadden ook veel geluk met het weer - op de top dan toch - We werden wakker rond 5 uur en plots rondom 360 graden van hoge sneeuwtoppen - die hadden we de vorige dagen niet gezien wegens teveel mist - we hadden veel geluk en hebben echt zicht op prachtige vergezichten >> voordien veel wolken - eerst gingen de wolken boven ons, daarna zaten we in de wolken en uiteindelijk zaten wij boven de wolken - - van warm naar nat naar koud en terug - de seizoenen wisselde meermaals per dag.. In het begin was er enkel regen na drie uur in de namiddag - dat was een goede regel.. - hoe hoger we kwamen hoe minder de bergen zich aantrokken van die regel.. jammer genoeg - we kwamen terug met allemaal natte vuile stinkende kleren, niets dat nog droog was - en geen weer om het te laten drogen.. Door het veel te natte weer de laatste dagen (de moesson regens komen zeeeer dichtbij) en de natte kleren - en vooral door het teveel aan bloedzuigers hebben we de korte weg naar huis genommen. Een dagje bekomen en nagenieten in Pokhara en vandaag al terug in Kathmandu.

We hebben ons visum voor Indie opgepikt en morgenavond nemen we de nachtbus naar de grens met Indie - Het plan is een trein te nemen (verhalen doen de ronde dat je soms weken moet wachten) richting Ladakh in het noorden - en proberen New Delhi te vermijden (andere verhalen doen de ronde dat het er nu 50 graden is) - We zouden met graagte ook Kasjmir aan doen - maar hoorden dat er net bomaanslagen geweest zijn? - en opnieuw een burgeroorlog of liever godsdienstoorlog in het gebied - we zien en horen wel als we in de buurt komen - maar wees gerust - we zijn voorzichtig.

tot dra

en dank voor al de reacties

What to do in Kathmandu?

Beste mensen,

Ik ben intussen in Kathmandu, Nepal aangekomen.. ik heb Anneke opgewacht aan het vliegveld en we reizen nu samen verder.. Kathmandu was een drukke stad - het toeristisch centrum - Thamel - is druk, duur, levendig - en zeer kleurrijk - - na een paar dagen haden we er echter genoeg van - De leerrachten staakten en vorige zondag ook het openbaar vervoer omdat de olieprijzen te hoog zijn - - volgens sommigen gng het er nogal hevig aan toe.. wij hebben weinig gemerkt..
We hadden betere dingen te doen; plannen maken en beslissen waar we heen zouden gaan..
Met hetvolgende als resutaat..

• Annapurna treking (base camp) 2 weken
• Ladakh (Noord-India)
• dat zien we dan nog wel (Als er tijd is; Iran)
• Vliegen naar Istanbul en liften naar huis

Nu zijn we in Pokhara en morgen vertreken Anneke en ik voor twee weken op trektocht in de bergen.. zonder gids of 'drager' .. Spannend - - we hebben een goede map gekocht en ik neem m'n kompas mee - -

Je zal dus weinig/ niets van ons horen.. Voorlopig alles piccobello - bijna perfect.. De moesson laat gelukkig nog op zich wachten ... waarschijnlijk nog drie weken..

Voor mooie foto's moeten jullie nog wachten - internet in Pokhara is zeeeer traag..

gedag en tot over 2 a 3 weken

groetjes Stijn